Αναρχία

Αναρχία! Μία λέξη … διόρθωση : μία ιδεολογία βαθύτατα παρεξηγημένη στην χώρα μας αλλά και γενικότερα. Δεν μου αρέσει να βάζω ταμπέλες σε αυτό το θέμα όπως κάνουν οι περισσότεροι (π.χ. «δεξιός» , «αριστερός» , «κομμουνιστής» , «φασίστας» κτλ) αλλά για τις ανάγκες του άρθρου δηλώνω αναρχικός. Τι είναι λοιπόν η αναρχία? Ετυμολογικά προέρχεται από τις λέξεις αρχή (=εξουσία) και το στερητικό « α ». Ο όρος «αναρχία» επομένως υποδηλώνει την πλήρη απουσία οποιασδήποτε εξουσίας. Προς απάντηση απόψεων που είτε έχουν προπαγανδιστικούς σκοπούς είτε βασίζονται στην άγνοια αναφέρω πως η αναρχία είναι ένα κίνημα καθαρά ανθρωπιστικό το οποίο έχει ως στόχο την επίτευξη της ατομικής αλλά και συλλογικής ελευθερίας και γι ’ αυτόν τον λόγο καταδικάζει οποιαδήποτε μορφή βίας. Άτομα που χρησιμοποιούν άσκοπη βία , έστω και με σκοπό την προώθηση των συγκεκριμένων ιδεών , χάνουν εξ ορισμού το δικαίωμα να καλούν τους εαυτούς τους «αναρχικούς». Οποιαδήποτε ενέργεια βίαιου ακτιβισμού καταργήθηκε και αφορίστηκε από το αναρχικό κίνημα μετά τον Α’ παγκόσμιο πόλεμο διότι ορθώς θεωρήθηκε πως δεν θα οδηγούσε σε μια αναρχική επανάσταση. Ο αναρχισμός έχει όμως ένα μαύρο σημείο στη θεμελίωση του. Όταν καθιστάς ένα άτομο αποκλειστικό και μόνο υπεύθυνο για τις πράξεις του , το ίδιο το άτομο απαιτεί μία ιδεολογική ωριμότητα για να ανταπεξέλθει. Το κίνημα λοιπόν βασίζεται κατά μία έννοια στους «τέλειους ανθρώπους». Το γεγονός αυτό οδήγησε στο να κατηγορηθεί πολλές φορές η αναρχία ως μια κατάσταση ουτοπική , η οποία μπορεί να επιτευχθεί μόνο σε τοπικό και περιορισμένο επίπεδο. Η ιστορία έρχεται να επαληθεύσει την κατηγορία αυτή με λάθη που έγιναν σε κρίσιμες στιγμές , όπως για παράδειγμα στον Ισπανικό εμφύλιο. Προσωπικά πιστεύω πως μέσα από τα λάθη μαθαίνεις και σταδιακά χτίζεις την ουτοπία. Ακόμα και αν όμως η αναρχία είναι ουτοπική στην αρχική της μορφή παραμένει μία ιδέα και οι ιδέες , όπως και ο άνθρωπος , η επιστήμη και η κοινωνία , αμφισβητούνται , εξελίσσονται και τέλος βελτιώνονται. Μπορεί λοιπόν η κοινωνία του μέλλοντος να μην είναι αναρχική με την κλασική της έννοια αλλά να έχει βασιστεί σε αυτήν. Ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο αξίζει κανείς να αγωνίζεται. Για να τοποθετήσει το δικό του λιθαράκι σε μία κοινωνία χωρίς ταμπέλες. Σε μία κοινωνία ισότητας και ελευθερίας με επίκεντρο τον ίδιο τον άνθρωπο. Θα κλείσω με έναν τελευταίο προβληματισμό. «Πώς να αγωνίζεται κανείς?». Μέσα από καταλήψεις , πορείες και παρεμβατικές συμπεριφορές? Όχι! Τα περισσότερα άτομα που βρίσκονται μέσα σε αυτές τις κινήσεις αγνοούν πως ούτε οι ίδιοι είναι έτοιμοι γι’ αυτό που ζητάνε και γι’ αυτόν τον λόγο οι περισσότεροι πραγματικοί αναρχικοί αποχωρούν σχετικά γρήγορα από αυτούς τους χώρους. Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα κρύβεται σε ένα βιβλίο που δεν συγκαταλέγεται καν στην λίστα των βιβλίων σχετικά με τη θεωρία του αναρχισμού κι όμως
έχει συνοψίσει όλη την ουσία του. Το βιβλίο αυτό είναι ο «Αναρχικός Τραπεζίτης» του Πεσσόα. Σύμφωνα με αυτό : η αναρχία είναι κάτι παραπάνω από μία λέξη , μία ιδεολογία ή ένα πολιτικό κίνημα. Είναι μία στάση ζωής. Ζήσε ελεύθερος , σεβάσου τον διπλανό σου και μην αφαιρείς την δική του ελευθερία , απάλλαξε τον εαυτό σου από τις επίνοιες της υπάρχουσας κοινωνικοπολιτικής τάξης πραγμάτων. Με μία φράση : ζήσε την ζωή σου ως αναρχικός και όταν έρθει η ώρα της αλλαγής θα είσαι έτοιμος !!